Ο Καθηγητής Χρούσος βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της έρευνας για το στρες για περισσότερα από 40 χρόνια και είναι διεθνώς αναγνωρισμένος για την έρευνά του στο σύστημα σηματοδότησης γλυκοκορτικοειδών του κυττάρου, στις ασθένειες του άξονα HPA και στους φυσιολογικούς, παθοφυσιολογικούς και μοριακούς μηχανισμούς του στρες και των διαταραχών που σχετίζονται με το στρες.
Ξεκίνησε την έρευνά του με τη μοριακή διαλεύκανση, διάγνωση και θεραπεία του πρωτοπαθούς συνδρόμου αντοχής στα γλυκοκορτικοειδή στον άνθρωπο και περιέγραψε την «πανστεροειδή» αντοχή των μη ανθρώπινων πρωτευόντων του Νέου Κόσμου. Συνέχισε με εκτεταμένη βασική εργασία στο σύστημα σηματοδότησης των γλυκοκορτικοειδών και τη συμμετοχή του στην κυτταρική λειτουργία, τη φυσιολογία και την παθοφυσιολογία. Συνέχισε μελετώντας και αναλύοντας τη ρύθμιση του βασικού υποθαλαμικού νευροπεπτιδίου CRH και τη συμμετοχή του σε κύριες λειτουργίες του οργανισμού, όπως η αντιμετώπιση του στρες ή των ανοσολογικών προκλήσεων, η ρύθμιση της συμπεριφοράς, του συναισθήματος, της όρεξης και του ύπνου. Συνέδεσε την υπερβολική ή ανεπαρκή έκκριση CRH με ασθένειες. Ο καθηγητής Χρούσος απέδειξε ότι η CRH εκκρίνεται περιφερικά («ανοσολογική CRH») και συμμετέχει άμεσα στην φλεγμονώδη αντίδραση ως ισχυρός αποκοκκιοποιητής των μαστοκυττάρων, μεσολαβώντας σε καταστάσεις που προκαλούνται από στρες, όπως το άσθμα και οι ημικρανίες. Απέδειξε τον σεξουαλικό διμορφισμό στην CRH και την απόκριση του συστήματος στρες, με υπεροχή των θηλυκών, και ανέπτυξε μια κλινικά χρήσιμη δοκιμασία CRH που χρησιμοποιείται στη διαφορική διάγνωση του συνδρόμου Cushing και των ψευδο-Cushing καταστάσεων και της επινεφριδιακής ανεπάρκειας. Χρησιμοποίησε αυτή τη δοκιμασία ως ερευνητικό εργαλείο στη μελέτη σύνθετων ανθρώπινων διαταραχών.
Το ερευνητικό πρόγραμμα του καθηγητή Χρούσου έχει επικεντρωθεί στο στρες και τη φυσιολογία των γλυκοκορτικοειδών. Οι προσαρμογές σε στρεσογόνες αλλαγές σε εξωγενείς/ενδογενείς καταστάσεις και συνθήκες αντιπροσωπεύουν ίσως το πιο κεντρικό χαρακτηριστικό της ζωής. Τα γλυκοκορτικοειδή, οι τελικές ορμόνες του άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-επινεφριδίων (ΥΥΕ), είναι κεντρικά σε αυτή τη διαδικασία, δεδομένου του βασικού τους ρόλου στις συμπεριφορικές και σωματικές/ενεργειακές προσαρμογές, δρώντας σε περισσότερα στοιχεία του γονιδιώματος από οποιονδήποτε άλλο βιολογικό υποδοχέα, ενώ επηρεάζουν επίσης το επιγονιδίωμα και ρυθμίζουν τη μιτοχονδριακή λειτουργία. Ο καθηγητής Χρούσος είναι διεθνώς αναγνωρισμένος για την έρευνά του στο σύστημα σηματοδότησης γλυκοκορτικοειδών του κυττάρου, στις ασθένειες του άξονα ΥΥΕ και στους φυσιολογικούς, παθοφυσιολογικούς και μοριακούς μηχανισμούς του στρες και των διαταραχών που σχετίζονται με το στρες. Ο καθηγητής Χρούσος περιέγραψε το σύνδρομο αντοχής στα γλυκοκορτικοειδή που φέρει το όνομά του (σύνδρομο Χρούσος) ως ασθένεια του υποδοχέα γλυκοκορτικοειδών και στη συνέχεια ανέφερε την πλειονότητα των συγγενών με αυτή τη διαταραχή στον κόσμο.
Περιέγραψε την βασική παθοφυσιολογία μιας σειράς ανθρώπινων καταστάσεων που χαρακτηρίζονται από υψηλή ή χαμηλή έκκριση CRH, όπως, αντίστοιχα, η μελαγχολική κατάθλιψη, η νευρική ανορεξία, η ιδιοπαθής αϋπνία και ο υποχρεωτικός αθλητισμός ή η άτυπη και εποχιακή κατάθλιψη, η επιλόχεια μελαγχολία/κατάθλιψη και τα σύνδρομα χρόνιας κόπωσης και ινομυαλγίας. Επέκτεινε αυτό το έργο σε άλλες κοινές ανθρώπινες καταστάσεις, όπως η παχυσαρκία/μεταβολικό σύνδρομο, οι διαταραχές ύπνου, τα αυτοάνοσα νοσήματα και η διαταραχή μετατραυματικού στρες. Συνέθεσε φαινομενικά διαφορετικούς μηχανισμούς και διαταραχές σε ένα λογικό ευρετικό μοντέλο που έχει γίνει αποδεκτό και αναφέρεται από χιλιάδες ερευνητές.
Ο καθηγητής Χρούσος έχει πραγματοποιήσει βιοϊατρική έρευνα από το βασικό μοριακό/κυτταρικό επίπεδο μέχρι τη διάγνωση, τη θεραπεία και τη διαχείριση ασθενειών και στη συνέχεια τη δημόσια υγεία. Το έργο του έχει ανοίξει νέους ορίζοντες στην κατανόηση ενός φάσματος ανθρώπινων σύνθετων διαταραχών, συμπεριλαμβανομένης της μελαγχολικής, άτυπης και επιλόχειας κατάθλιψης, των διατροφικών διαταραχών, του μεταβολικού συνδρόμου, των ψυχοσωματικών και των διαταραχών ύπνου, και των φλεγμονωδών αυτοάνοσων και αλλεργικών νοσημάτων. Οι συνεισφορές του καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα ιατρικών κλάδων, όπως η Παιδιατρική, η Αναπαραγωγική Ιατρική, η Εσωτερική Παθολογία, η Ενδοκρινολογία, η Ψυχιατρική και Ψυχολογία, η Επιδημιολογία, η Ρευματολογία/Ανοσολογία, η Αλλεργία, η Ιατρική του Ύπνου, η Ψυχοσωματική Ιατρική, η Χειρουργική και η Ογκολογία.